روزمره گے هاے پسرے به نام سیزده

____________________________________________________________________________

مره گے ۲۹۵



این روزها
تراس قدیمیه خانه ی پدری
تنها جایی است که مرا کمی در خود
آرام نگه می دارد
به یاد کودکی هایی که اینجا
آرام و بی صدا
وقتی همه در خواب ظهرانه می رفتند
شروع می شد
می نشینم
ساعت ها نگاه می کنم
خویش را
و کودکی هایم را
------------------

پ ن : ایران

تاریخ ارسال: یکشنبه 7 آبان 1391 ساعت 10:20 ق.ظ | نویسنده: سیزده | چاپ مطلب 0 نظر